pag-uulayaw sa kalangitan!

09 May 2009 / 10:30pm

Nais kong matulog ng maaga sa araw na ito dahil sa pagod ng nagdaang araw… para na rin paghahanda sa maagang pag gising dahil maraming dapat asikasuhin sa araw ng bukas sa kadahilanang bago ako umulis ng opisina sa araw na ito ay inabisuhan ako ng aking bosing na meron daw kaming audit bukas… imagine bukas ang audit sasabihan ka pauwi ka na… okay lang at least sa kaugaliang iyan ng mga katutubo kami kumikita dito sa ibayong dagat bilang OFW.

Bakit parang naiba ang tema… bumangon ako dahil gusto kong magsulat para batiin si nanay puring at ang aking mahal na tatay viring… habang sinusulat ko ito ay nagpapalitan kami ng sms ng aking sister na siyang laging kasama ni nanay puring sa bahay… siya daw ay nalulungkot, di makatulog dahil mothers day na nga… naaala-ala nya si nanay puring gaya ko! Ito kasi ang unang mothers day na di ko mababati ng personal si nanay puring… hindi ko maririnig ang magiliw nyang pasasalamat sa pag-ala ala ko sa kaniya… noong isang taon lamang… naisip kong personal na bigyan ng tribute si nanay puring… without knowing na iyon napala ang huling mothers day na babatiin ko sya sa telepono… magpapabili ng roses para sa kaniya at kung hindi cake ay ice cream ang kasama depende sa gusto nya matapos naming mag usap sa telepono… ang dami kong gustong sabihin… ang dami kong gustong isiwalat sa panulat patungkol sa pag-ibig ko at pag giliw sa aking pinakamamahal at dakilang nanay puring… subalit laging di ko malaman kung san magsisimula… isinusulat ko ito ay walang tigil sa pagtulo ang aking luha… dahil ano man ang gawin ko, di kona sya makikita at mayayakap pa… di ko na sya mapipisil, mahahalikan… di ko na mahahaplos ang kaniyang mga pisngi… di ko na sya makikiliti… higit sa lahat hindi ko na muli pang makikita ang tamis ng kaniyang mga ngiti… ang hirap pa ring alalahanin… mabigat pa rin sa damdamin kapag dumarating ang pagkakataong matitingala ako at lilibot ang paningin ko sa kabuuan ng aking silid… dahil naroroon at buhay na buhay ang mga larawan ni nanay puring… siguro darating din ang pagkakataong… maligaya kong tatanggapin na sadyang lumisan na ang aking nanay…!

Dapat masaya ako sa araw na ito… dahil magka date ang aking nanay at tatay doon sa dakong itinakda ng Poong Maykapal… dahil sa araw ng bukas (10 may) [di ko kasi maipo post ito today dahil nasira ang aking internet connection dito sa bahay… kaya kelangan kong dalahin sa opisina] ay araw ng mga dakilang babae sa buhay ng bawat isa… at sa susunod na araw (11 may) ay dakilang kaarawan naman ng aking namayapang tatay viring… malungkot ako at ang buong pamilya namin sa pagkakataong ito dahil habang ang buong mundo ay nagdiriwang ng may kagalakan sa araw ng mga ina… ngayon naman ang unang pagkakataong di naming kapiling sa okasyong ito si nanay puring… subalit maligaya naman ako dahil aking iisipin na mayroon date si nanay puring at tatay viring para ipagdiwang nilang muli matapos ang napakahabang panahon, labinglimang taon… ang mothers day at ang birthday ni tatay viring. Nay at Tay… ganon na rin ang aming mga panganay na kapatid na lalaki at babae… sila kuya nomer… at ate leila… enjoy nyo ang grand celebration nyo dyan… bagamat malungkot kami dito… alam naman naming kayo‎‎‎’y magkakasama sama dyan… don’t worry nay… okay na po kaming magkakapatid… siguro naman kitang kita nyo noong inihatid ka namin… nay at tay, kuya nomer at ate leila… mahal na mahal ko kayo, mahal na mahal namin kayo… at sakali man na ako’y paulit ulit na lumisan at bumalik sa daigdig na ito… kayo pa rin ang labis kong pipiliin na maging magulang at mga kapatid… i-enjoy nyo po ang inyong reunion diyan!

Paala-ala ko sa bawat isa… kahit na mayron na tayong kani-kaniyang mga asawa at pamilya… huwag nating kalilimutang alalahanin at bigyang halaga ang ating mga nanay… dahil sila ang mga taong di natin pwedeng mapalitan sa ating buhay… huwag natin silang ipagsawalang bahala… ibigay natin sa kanila ang pagkilalang nararapat lamang na ipagkaloob natin sa kanila… huwag na nating hintayin pang maging huli ang lahat bago tayo maka-isip na ipadama sa kanila ang ating pagmamahal at pagkalinga… unawain nating silang lubos higit sa pang-unawang ibinigay nya sa atin ng mga panahong di tayo kauna-unawa… ng mga panahong ang kahulugan sa atin ng kaligayahan ay ang magsaya at magdiwang kasama ng ating barkada… ang mga ngiti ay nasa ating labi sa bawat pagkakataong sinusuway natin ang kanyang kagustuhan… bigyan ng importansya ang iba kaysa sa kaniya… tapos na ang mga panahong yaon… marami pa tayong pwedeng magawa para bigyan sila kahit kaunti man lamang kaligayahan… ang maala-ala mo lamang sila at masabihan ng I love you ay sapat na sa kanila… happy mothers day po sa lahat ng mga ina ng tahanan!

…sa aking paglalayag sa karimlan, nakita at nabasa ko heto na akmang akma sa aking damdamin para kay nanay puring! Isinulat ito ni bb. ruth ann mahaffey… kaya pahingi mo ng permiso… kung di nyo kilala si ruth (pareho lang po tayo)… kaiyak po!

"Farewell, Dear Mother"

Somewhere in my heart,
Beneath all of this pain,
Is a smile I still wear...
At the sound of your name.

The precious word is "MOTHER"
She was my world, you see,
But now my heart is breaking,
She's no longer here with me.

God chose her for His angel
To watch me from above,
To guide me and advise me
And know that I'm still loved.

The day she had to leave me,
Her life on earth was through,
But God had better plans for her
For this, I surely knew

When I think of her kind heart
And all those loving years,
Because we're only human,
They're bound to bring us tears.

She truly was my best friend,
Someone I could confide in,
She always had a tender touch,
A soft and gentle grin.

I want to thank you Mother
For teaching me so well,
Even though the time has come,
That I must bid you farewell.

I'll remember all you've taught me
To put God above all others...
For I had no better teacher,
Than you ..... My Dear Mother.

Even though you've left this earth
And had to take your flight,
I know that you are here with me,
Each morning, noon and night.

~Author!
Ruth Ann Mahaffey
©Copyright2001

nay... sa iyong paglisan...

Tanging yaman… Hiram… at Paglisan… mga awiting aking personal na ni-request sa Parish Choir… upang awitin nila sa araw na kung saan ay ihahatid na namin sa huling hantungan ang katawang lupa ng aking pinakamamahal na Nanay Puring…!

Sa aking pag-iisa, paulit ulit kong iniaalay ang awiting ito sa kaniya…

Kung ang buhay ay isang umagang nakangiti
At ikaw ay ang lupang sinusuyo ng bituin

Di mo man silip ang langit
Di mo man silip ito'y nandirito pa rin
Kung ang lahat ay may katapusan
Itong paglalakbay ay makakarating din sa paroroonan
At sa `yong paglisan
Ang tanging pabaon ko Ay pag-ibig
Hmmm

Sa pagbuhos ng ulan
Sa haplos ng hangin
Alaala mo ay nakaukit sa pisngi ng langit
Di man umihip ang hangin ahhh
Di man umihip ika'y nandirito pa rin
Kung ang lahat ay may katapusan
Itong paglalakbay ay makakarating din sa paroroonan
At sa `yong paglisan Ang tanging pabaon ko
Ay pag-ibig
Ay pag-ibig
Ay pag-ibig

Ooh ooh ooh ooh

Nay… mas higit pa sa pag-ibig ang aking pabaon sa iyo… alam kong napakinggan mo ang mga salitang aking binitiwan bago ka namin inihatid… hindi ako nag-paalam sa iyo… dahil ayaw kong isipin at pilit kong sinasabi sa puso ko… magkikita-kita pa tayo… maaring hindi ko batid ang oras at araw na yaon… subalit patuloy akong aasa at pakamimithiin na sa pagdating ng araw na yaon… magbabalik muli sa ating lahat ang kaligayahan!

death... our destiny?!?

Sa pagkakataong ito… nais kong mag-share patungkol sa kamatayan… dahil na rin siguro almost half of the world ay nagse-selebreyt ng all souls/saints day… why? dahil ayon sa aking pagkakatanda noong elementary grade pa lang ako sa aming religion subject na sa mga panahong ito raw bumababa ang mga kaluluwa mula sa purgatoryo ng mga namayapa na… at kaya tayo nagtitirik ng mga kandila sa mga pumanaw na ay bilang pagbibigay ilaw na tatanglaw sa kanilang daraanan habang naglalakbay patungo sa langit… kaya na rin may bulaklak tayong dinadala ay bumibisita nga sila sa kanilang mga puntod… ayon sa aming guro na sa aming payak na kaisipan… wala kaming powers na makapagtanong… in short sa isip ng bata kung ano ang ipinasok mo… iyon ang tatandaan nila… kaya ang lahat po ay paka-ingat sa mga kaalamang ating ipinapasok sa kaunawaan ng isang musmos o bata pa lamang! Ayon nga sa isang talata sa banal na aklat, ang guro… doble ang parusang tatanggapin sa bawat mali niyang itinuro.

…nang magkaroon ako ng pagkakataong basahin ang nilalaman ng bibliya at maunawaan at patuloy na inuunawa ang bawat salita, talata at kabanata nito… ay natutunan kong wala namang itinuturo o nabanggit man lamang patungkol sa purgatoryo… pati na ang kandila para tanglaw sa kanilang paglalakbay… kaya nasa atin na rin kung tayo ay susunod sa tradisyon na ating nakagisnan… tama man o mali. Dahil kung ako ang tatanungin, sa hirap ng buhay ngayon… sa mahal ng kandila at bulaklak sa mga panahong ito… maari na itong gamitin pambili ng mga pagkain ng mga naghihikahos… dahil talaga namang di na makikita o mararamdaman ng mga namayapa nating mga mahal sa buhay kung ano man ang gawin natin para sa kanila… kaya habang buhay pa ang mga mahal natin sa buhay…ipakita natin ang ating pagmamahal at concern sa kanila habang pwede pa nilang i-appreciate ang mga ginagawa natin… hindi kung wala na doon natin itotodo ang pagbili ng mamahaling lalagyan nila na matutunaw lamang sa loob ng libingan… ang nais ko lamang ipabatid ay… pwede nating alalahanin ang mga namayapa nating mga loved ones… sa pamamagitan ng pagtupad o pagsunod sa mga magagandang bagay na itinuro nila sa atin… ang sa akin lamang ay pagpapabatid at hindi ko naman sinasalansang ang mga nakagisnan natin.

…kapag napag-uusapan ang mga namayapa… ang unang una nating maririnig ay… wala na, sabay turo sa langit at nandon na raw ang namayapang mahal sa buhay o kakilala… na kay Lord na… isipin natin kahit sinong masamang tao kapag namatay ang sasabihin ng pamilya nya… napakabait nya… kasama na sya ni Lord sa langit… kung ating lubos na uunawain na kahit gaano kasama ng isang tao pag namatay pala nasa langit at kasama na ni Lord.

…para di tayo malihis ng kaunawaan ay pagdamutan ninyo ang munting kaalamang ito, ang isang tao/nilalang ay binubuo ng tatlong mahahalagang components… body, soul & spirit. Ang body… heto iyong kumakatawan sa ating laman (flesh) na sabi ng bibliya ay babalik sa alabok dahil don ito nagmula. Ang spirit… heto iyong nagbibigay sa atin ng buhay (breath of life) gaya ng mababasa natin during the creation sa aklat ng Genesis… ng hiningahan ng Diyos ang ipinorma nyang putik… nagkaroon ng buhay… ito ang bumabalik sa Diyos kapag tayo ay namatay na… iyong spirit at hindi ang tao mismo and ang last iyong soul… heto ang kumakatawan sa ating katauhan, pag uugali… kung sino tayo nong nabubuhay pa… kung masungit ka, iyakin ka, reklamador ka… iyong ating sariling pagkakakilanlan… iyan ang soul na hindi pa pwedeng pumunta sa langit dahil di pa tapos ang bahagi natin sa mundo… ito ang huhusgahan sa araw ng paghuhukom (judgment).

…ang sabi ng bibliya sa Ecclesiastes 7:2 …death is the destiny of every man at sa Hebrews 9:27 …it is appointed unto man to die once and judgment right after.

…in short kapag namatay na ang isang tao, there is no way na matulungan ng ating mga itinitirik na kandila ang kanilang mga kaluluwa… (isipin na lamang po natin… ang pag-gawa pala ng kasalanan ng isang buhay… pag namatay, pagsisindi lang ng kandila ang katapat… para namang unfair po kung magkagayon).

…salamat po at nawa‎’y mayron po kayong napulot na kaalaman.

shoukran jazilan!

mga salitang nais kong iparating sa lahat ng aking mga frends and ka-addique!

sa pagiging mga tunay na kaibigan… kasama at kaagapay sa oras ng kagalakan at tampuhan, mga taong mula sa iba’t ibang rehiyon ng ‘Pinas… mayroong mga kani-kaniyang kakanyahan, kagalingan, kabaitan at kapintasan… subalit kapag nag-sama sama… higit pa ang isang tunay na magkakapamilya (pero higit na bagay ang magkakapuso… ano mang kulay buhay)… sadyang ako’y napaliligaya ninyo sa bawat oras na tayo ay magkakasama… sa opisina, umaatikabong chat… di bale ng walang ma-trabaho basta hindi lang maputol ang kwentuhan… pag labas ng work… kainang walang katapusan… kahit san man makarating at kahit madaling araw na maka-uwi ng bahay at may pasok pa kinabukasan (qanbar)… at kapag mga nananahimik na sa kani-kaniyang lungga… para lang di maputol ang kamustahan… chat sa sms naman ang pinagkaka-abalahan!… sa oras ng shopping kahit na umuwing wala ni isang kusing… basta’t magkakasama… hagalpakan, kasiyahan at kantyawan… walang katapusan…!

subali’t anu’t ano pa man… higit na ako’y napaligaya ninyo sa pamamagitan ng pagdalo ninyo noong nakaraang huwebes… tayo’y muling nagkasalu-salo… sadya’ng kay palad ko… dahil kayo ang nagpapatingkad ng aking kakenkoyan… daghang salamat po sa inyong lahat…

Ariel
(maraming salamat! po sa araw-araw ng padala mo ng dyaryo at sa pakiki-isa mo sa buong grupo)

Bienvenido
(agyamanak! poh sa iyong pagiging makulit subalit kwela at malimit kabatuhan ko ng mga joke)

Bong
(daghang thanks! po sa madalas na pagluluto mo ng bopis at kung anu-ano pah)

Edgardo
(shoukran! sa pagiging socialite mo dahil nahahawa kami kahit kami ay mga dukha at hampaslupa lamang… like na layk ko rin iyong frame na ikaw ang nagpasimula… subalit isiniwalat mo kay Chris na medyo hurt dahil di daw sya ni-invite ng gang [term na ginamit nya])

Irwin
(merci! sa pagiging tahimik mo madalas subalit bigla na lang magpapabunghalit sa grupo ng walang ka-abog abog)

James
(gracias! sa maraming cake at fud na pinaghihirapan mong lutuin maipakain lamang sa aming mga piranhang gutom lalo na tuwing ramadan… tenks din po don sa gift mo at sa wrapper na itinago ko at nag-iisip na ilagay sa frame).

Ricky
(shukriah! sa pagiging laging nandyan at sa pagmamaneho kahit wala kang pasok hehe hehehe hehehehe at sa tula nga ng isang mayaman… sa pagiging mabait)

Rodante
(danke! sa mga oras at panahon ginugol mo sa aming mga aliping saguiguilid na kung minsan at namamahay… sa kabaitan mo na kahit isa kang dugong bughaw… pilit mong ibinababa ang sarili mo sa pakikisalamuha sa amin!... lalo na don sa tula… na naaliw ako at namangha).

Rommel
(obrigado! na tinalo mo si Irwin sa pagiging tahimik kahit na sumasabog na ang bubungan ng kinatatayuan ng grupo sa sobrang ingay at gulo… buhangin pa lang yata ang tasnee magkakasama na tayo eheheh ehehehh)

Vayren
(toa chie! sa pagiging puno ng mga citrus gang hehe eheheh eheheheheh! joke)


Neil at Leonardo
(kamsahamnida! kahit nasa bakasyon pa kayo nong thursday…)

Orlee at Roy
(domo arigato! bagamat di namin kayo naka bonding nong huwebes…)

God Bless you all mga kabayan… kaibigan… ka-addique… ka-tasnee (todo na toh!)

Nawa’y patuloy pang umusbong ang higit pang pakikipag-kaibigan ng bawat isa… pagmamahal at pang-unawang higit pa sa mag-kakapatid… pag-kakaisa kahit sa gitna ng sigalot at di pagkaka-unawaan… patuloy kong hiling ang higit nating bukluran bilang mga nilalang na bagama’t iba-iba… nagkakasundo, nagkaka-unawaan at nag-dadamayan!

araw ng pagsilang!

sa ating mga pinoy… ikalawa na siguro sa ating mga pipiliin ang pagdiriwang ng kaarawan kapag okasyon ang pinag-usapan... syempre una ang pasko at bagong taon!

sadyang kay bilis ng paglipas ng panahon… parang kelan lang kinakalong-kalong pa tayo ng ating mga magulang… tinuturuang maglakad… ipinaghahain ng pagkain… ipinipili ng mga damit na ating isusuot… hmmmmmmmmmmmmm tapos ngayon... halos tatlong dekada na ang parang bulang bigla na lamang naglaho… sadyang napakasayang alalahanin ang nakaraan… di maiwasang maikumpara ang ating simpleng buhay noon sa mas higit na komplikadong kasalukuyan… ako pala ay magdiriwang na ng aking ika-tatlumpu’t walong kaarawan sa susunod na biyernes (oktubre 17, 2008)…!

sa edad kong ito… hindi pa ako nakapagdiwang ng kaarawan ko na masasabi kong napaka grabe… sa kadahilanang payak lamang ang aming pamumuhay sapat na ang ako ay minsang ma-ipagluto ni nanay puring ng pansit o di kaya ay ispageti, minsan na rin akong nabilhan ng simpleng keyk at maibili ng kuya ko ng ays krim nong ako’y musmos pa lamang… bagong damit tuwing kaarawan, sapat na yaon!

kaya ang adhikain ko naman sa ngayon… ako ang malimit mag-sponsor ng mga magagarbong selebrasyon ng kaarawan ng halos lahat kong pamangkin… ayaw kong lumaki din sila na alalahaning ni hindi sila nakapagdiwang ng malaking salu-salo para sa kanilang kaarawan…! higit syempreng ispesyal kapag si nanay puring na ang may birthday!

kunwari tanungin ako ni rodante… kelan ang birthday mong pinaka hindi malilimutan?

heto po ang aking itutugon…! 17 October (syempre) taong 1986. bakit? heto kasi ang pinaka birthday kong nakatatak sa aking isipan… dumurog ng aking puso… dahil napatunayan kong marami akong kaibigang nagmamahal sa akin! hindi kasi ako pala-barkadang estudyante… subalit merong mga mangilan ngilan at piling klasmeyt na itinuturing kong mga kaibigan ko… 1986, senior na po ng aming high school… syempre istudyante bagamat may pera sapat lamang para sa snack at pamasahe kung may matira man (pang libre kay crush… pang bili ng kulay pink na sulatan ng lab letter o dili kaya greeting card) o madalas ilalaan mo na iyon para sa pamasahe kinabukasan!

17 October 1986… umaga tahimik lamang ako at di ipinapaalam na birthday ko. Pagkatapos kong kumain ng lunch… konting kwentu-kwentuhan ng klasmeyt… punta na sa aming room para sa pratical arts at elective (di sa pagmamayabang medyo campus figure po me ng mga panahong iyon… kaya during the class officer election, parati pong kasama ang aking name) at kilala ng halos lahat ng mga guro! ang hindi ko po alam... cancelled po ang aming klase the whole afternoon… at lingid din po sa aking kaalaman… nag-koleksyon ang buong klase para ibili ako ng cake & ice cream and sopdrinks… pagbukas ng aming room… iyong aming dalawang malalaking pisara don nakasulat ang kanilang birthday greetings sa akin… nagkaroon ng kaunting programa… nagsalita ang isa sa pinaka mataas na guro ng aming high school at ang sabi nya sa akin… akala mo hindi namin alam… love ka namin 'kala mo bah! touched po ako ng sobrang-sobra… kaya talagang di ko iyon makalilimutan!

isa po ang pangyayaring iyon… para pangatawan ko pong maging isang mabait na nilalang!

kaya sa pagkakataong ito… nais kong batiin ang aking sarili ng isang mapagpalang kaarawan! at nais kong patuloy na magpasalamat sa ating Panginoong Diyos sa patuloy nyang paggabay sa akin… patuloy na pag-bibigay ng liwanag sa aking daraaanan… sa aking pamilyang patuloy na nagmamahal… sa aking mga kapatiran… sa aking mga kaibigan… syempre… ispesyal, sa aking mga KAADIK!

i am me... ikalawang yugto!

ako ay isang napaka simpleng tao madaling ma-amaze sa mga simpleng bagay… madaling mapa wow! isang nilalang na nagkakaroon ng higit na saya kapag nakatutulong sa aking mga mahal sa buhay… sa kaibigan… sa kapwa! madaling mapukaw ang damdamin at hinding hindi maka-hindi sa mga nangangailangan… di lamang sa peso or riyales… syempre mas medyo malalim pa don! iyong mga bagay na di kayang bilihin ng pera bah!

subalit ewan ko ba naman… ako din ang taong malimit mapagkamalang suplado at serious type baga… kahit na noong ako’y nag-aaral pa lamang… subalit sa sandaling makapalagayang loob, ako ang klase ng taong di mo mapipigilan ang kagalakan… hagalpak kung tumawa hindi ko ibig ang tawang pa-demure… tawa is tawa… regardless of the matter kapag tawanan hagalpak kahit magiba pa ang gusaling inyong kinaroroonan…! di ko rin feel ang mga taong mapagpanggap… lalo na yaong mga social climber… kung mahirap ka di mahirap ka at kung mayaman ka di mayaman… di issue sa akin yaon… ako aaminin kong mahirap lang ako (kahit madalas kaysa minsan na laging napagkakamalang mayaman hehehe) at di kasalanan kailanman ang maging mahirap atleast kahit papaano talagang nagbubunga ang katiyagaan at kasipagan at kung mahirap ka di ka dapat manatiling mahirap… at kung mayaman ka man di mo na kailangang sabihing mayaman ka… dahil walang lehitimong mayaman na umaming siya ay mayaman…! di mo na dapat ipangalandakan na ang kutis mo ay pangmayaman… kahit di ka magsalita… makikita at makikita ang ebidensya! (tanong ko lang din… ano ba ang kaibahan ng kutis mayaman at mahirap??? wala naman ah!) dami kayang mahihirap na kutis porselana!

hindi ko rin masyadong ibig yaong mga kausap na pilit ipinararamdam na mas may alam at mataas sya sa iyo… iyon bang mga nilalang na pilit humuhugot ng mga salitang pwede namang sabihin ng simple subali’t pilit nagpapakatunog dalubhasa… na kahit sa simpleng bagay na pinag-uusapan… may dala-dalang latigo para tumawag ng atensyon at pakinggan sya… sad to say na minsan ang latigong dala nya… madalas kaysa minsan marupok pala ang katapus tapusan… nasisira ang magandang usapan na nagiging parang bula sa kawalan na sa isang kisap mata… nawawala sa karimlan!

ibig ko ang isang kaibigang di mapag-kunwari iyong kung ano ka eh di iyon ka! at di ko rin gaanong layk iyong mga klase ng nilalang na sasabihin kaibigan subalit di mo baga maramdaman ang sinseridad sa oras ng inyong pag-uusap dahil ako rin ang klase ng taong napakadali mong mapaniwala (pero di naman uto-uto)… subalit matandain sa mga bagay na naikwento mo na sa akin… mahilig din ako mang- bluff pero sa nakatutuwang paraan.

ako din ang taong medyo mahilig sa food tripping… hindi na kinakailangan pang mamahalin ang lugar at pagkain paboritong paborito ko ang fried chicken, fried rice, kare-kare at spaghetti & spring rolls… kahit everyday okay lang… di ako masyadong kumakain ng fish lalo na yaong hito, tilapia, dalag at kung ano ano pang klase na di ko masyadong kilala… pero gustong-gusto ko ang galunggong, bangus at fried tuna fish!

hate ko ang makakita ng di maayos na lugar, ang ibig ko pong sabihin iyong maraming mga bagay-bagay na wala sa lugar lalo na sa receiving area ng bahay… nagkalat na dyaryo, mga kahong di nararapat nandoon, iyon bang halatang halata mong hindi nalilinisan ng mahabang panahon… kwartong kahit maganda at magara pero kung ano ano ang mga nakasabit at di naayos na sapin sa kama… bata pa lang kasi ako natuto na akong maglinis ng bahay… at di ako makatulog na marami akong mga nakikitang dapat ayusin… kaya kahit madaling araw na matulog basta matapos ko lang ang mga dapat tapusin…!

di ko rin masyadong gusto ang magkwentuhan at salitaang medyo mga bastos kung pakinggan naniniwala kasi akong ang bawat bagay ay dapat na pag-usapan sa tamang lugar, pagkakataon at mga taong kausap… umiiwas din akong makipag-usap sa mga taong kahit simpleng bagay lamang ang pinag-uusapan ay medyo uulan ng mga salitang mura na parang wala lang… kinikilabutan ako don!

medyo mababaw din ang timpi ko sa mga makukulit… madali tumaas ang presyon ng dugo ko lalo na don sa mga taong ayaw makinig… at mapilit!

ako din ang klase ng taong kapag meron kang naibigay sa akin… talagang ite-treasure ko yaon… mga bagay bagay na di mo aakalaing maitatabi ko ng mahabang panahon… kaya naman ang bahay ko ngayon ay punong punto ng kung ano anong mga token mula sa kumpanya, kaibigan, kabayan at sa mga bagong empleyado ng kumpanya heh ehehehehehehehheheh!

ang isa ko pa palang kapintasan… ewan ba kung kapintasang masasabi… ako ang klase ng taong nahihiyang humingi ng ano man… subalit sa oras na nagsalita ako kung ano man ang kelangan ko at ako’y napahindian… kahit walang kabagay bagay… nakatatak yaon sa puso ko na matagal bago mabura!

hay malapit na ang uwian… ginawa ko ito sa oras ng trabaho... kahapon at ngayon!

meron pa pong part three at sa bahay ko naman gagawin!