...am just sharing my thoughts & sentiments here!

forty & wise na ang friend ko...

2010-02-20T05:47:00.000-08:00

Ang tawag ko sa kaniya ay Hedgardo… (para kasi malaman mong super close ka sa akin... ang tawag ko sa iyo ay buong pangalan), isa sya sa itinuturing kong pinakamalapit, matalik at sanggang dikit na kaibigan… sa pinaglilingkuran kong kumapanya “Tasnee” sya nakilala, taong 2002 yaon… unang salta nya dito sa KSA, kita ko na sa kaniya agad ang kadalisayan ng kaniyang kalooban… lalim eheheheh pero totoo iyon, meron akong esp pagdating sa mga ganiyan… napakasimpleng tao nyan na may simpleng pamumuhay gaya ng kaniyang blogsite “simple life” kahit lubhang pinagpala di lamang financially… meron syang paninindigan sa kaniyang pinaniniwalaan… di basta basta nagpapadala sa silakbo ng damdamin… isang genuine socialite… mabuting anak kay Mommy Elvira… masarap magluto ng pancit malabon… mahilig mangolekta ng bravia at ibat ibang tselfon… magaling na game master… mahilig mamigay ng safety gift… cat safety shoes… at jarir voucher!

Kaya… kabayan… kaibigan, kaadik, fwend, ka fb, ka fs, ka tasnee, chatmate, text mate… isang taos pusong pagbati po ang aking ipinararating sa iyo… taos pusong pagpapasalamat din sa iyong pakikipag-kaibigan… isa kang pagpapala at mabuting kaloob mula sa maykapal… isang nilalang na tunay na maasahan… maunawain… mabait… maasikaso… mapagkakatiwalaan… may paninindigan… may prinsipyo… sincere… pinagpala… may mabuting kalooban… honestly… blessed ako at proud sa lahat ng mga achievements mo… sa bawat bagay na nakakamtan mo… maligaya ako sa pamilya (pero mas type ko ilagay ang kapuso…) mo at lubha kayong may pagpapahalaga sa magulang, may pagpapahalaga sa relasyong tayong mga pinoy lamang ang higit na nakakabatid… sa araw na ito at sa mga darating pa sa iyong buhay… hangad ko ang patuloy mong tagumpay… nawa’y patuloy kang gabayan ng ating Panginoong Diyos… patuloy nyang iabot sa iyo ang Kaniyang mapagpalang Kamay… ang ilaw na nagmumula sa Kaniya ang iyong maging tanglaw sa pagtahak mo tungo sa katagumpayan ng iyong bawat mithiin sa buhay… patuloy ka Niyang bigyan ng katatagan ng Pananampalataya, mabuting kalusugan at higit sa lahat ay ang pagpapalang ispiritwal… kaya muli kaibigan… mabrouk at ISANG maligaya at mapagpalang Ika-apatnapung Kaarawan…!

birthday greetings to a friendly socialite!

2009-08-18T10:42:00.000-07:00

18 August 2009 (8:45pm)

Kaibigang Rodante,

Ang takdang oras ay sumapit na… at iyon nga ay ngayon na! Upang kami na mga kaibigan mo ay iisang tinig na babati sa yo ng isang maligaya at mapagpalang kaarawan… eksaktong apatnapu at limang taon na ang sadyang matuling lumipas ng ikaw ay isinilang ng iyong mahal na nanay… 19 ng Agosto taong nayntin sexti por, ang isa sa mga petsang di malilimot ng mga adik mong friends… dahil sigurado walang pagsidlan ang kagalakan sa katuwaan at salu-salong ilalaan sa aming mga mala-piranhang tyan!

Hangad po namin ang higit pang pagkakabuklod buklod ng bawat isa bilang mga tunay na magkaka-ibigan… nawa’y patuloy mong kamtin ang ganap na katuparan ng lahat mong mithiin sa buhay… alam kong halos lahat ng kasaganaan ay nasa mga palad mo na… kaya ang aking bukod tanging handog sa iyo ay ang patuloy na panalanging magkaroon ka ng higit na kagalakan na sa iyong puso’y mananahan… patuloy na kapayapaan iyong kamtan sa tulong ng ating Maykapal… biyayaan ng malusog na pangangatawan gayon din pang ispiritwal at pinansyal… patuloy ka nawang magdulot sa amin ng kagalakan bilang isang kaibigang tunay na maasahan… marami pang oras at araw na pagsasaluhan… sa galak… lungkot at ligaya… nawa’y walang iwanan… isa kang kaibigang handang ialay ang mga bagay na di pangkaraniwan… tunog ng iyong pangala’y may kabutihang taglay… di malilimot milenyo man ay lumisan… Maraming salamat sa iyong pakikipagkaibigan aming mahal na KAIBIGAN!

Have a blessed & peaceful birthday!

Seven

(di ko na po mahintay ang 12mn... antok na po me!)

blessed birthday greetings...

2009-08-03T00:57:00.000-07:00

… sa araw na ito ay dapat ipinagdiriwang natin ang iyong ika-78 kaarawan… taong 2009… subalit nilisan mo kami ng ika-6 ng Disyembre… na straight tuloy tayo… 6-7-8-9!

… missed ka na naming lahat, lalo na ako! subalit sa bawat pagkakataong ako’y nasa aking kwarto mananatili kang buhay sa bawat sulok nito… dahil naroron at nakasabit ang iyong mga larawan! Lalo’t higit sa puso ko.

… sa pagkakataong ito, nais kitang batiin ng buong puso… maligayang maligayang kaarawan sa iyo at nawa’y maging masaya at mapayapa na kayo dyan sa kinaroroonan ninyo kapiling ni Tatay, Kuya Nomer at Ate Leila.

… maraming maraming salamat sa lahat ng bagay at ala-ala mong iniukit sa aming mga puso na kahit sa mga huling taon mo ay pinili mong ako’y makasama… kaya pala pinilit mong ako’y umuwi ay upang sa pagdiriwang ng iyong kaarawan last year… kapiling mo ako sa iyong kasiyahan… nakalulungkot mang isipin ay iyon na pala ang huling pag-celebrate natin ng birthday mong kasama ka namin.

… salamat din dahil binigyan mo ng katuparang maka-uwi ako ng Disyembre last year dahil iyon ang balak ko… gumawa ka ng paraan upang makauwi ako…. iyon nga lamang ay isang napakalungkot na paraan… subalit maraming salamat po mula sa kaibuturan ng aking puso na kahit buhay mo ang kapalit matupad lamang ang plano ko… naging okay lang po sa inyo!

… nay isa ito sa pinakamalungkot na araw sa buhay ko, dahil ito ang unang pagkakataong dumating ang araw ng birthday mo na di ka namin kapiling… di ka namin mayayakap at mahahalikan… di ka namin personal na mababati! nakalulungkot at mabigat mang tanggapin… ito ang nararapat upang maging maayos ang lahat.

… alam kong kapiling ka nila dyan sa bahay… sa munting salu-salo sa araw na ito… happy birthday po at mahal na mahal ka namin… at anumang salita ay di maaring ikumpara sa pagmamahal na nais naming iparating sa inyo.

… nawa’y manatili namin kayong gabay kasama ni tatay, kuya at ate… sampu ng ating mahal na Panginoong Diyos.

… maligayang… maligayang… maligayang kaarawan pinakamamahal naming nanay PURING!

her last birthday... (worth remembering!)

2009-08-02T08:44:00.000-07:00

Habang sinisimulan ko ang pagtipa ng salaysay na ito ay pilit kong minumuni-muni kung saan ko pasisimulan… buwan ng marso taong 2008 ako’y nagbakasyon upang tunghayan ang pag graduate ng alaga namin sa bahay na si John john… marami syang nakuhang karangalan na lubos na ikinatuwa namin lalo na si Nanay Puring… at pagkatapos niyon ay nagbakasyon kami sa Baguio!

Muli akong bumalik ng KSA, bago magtapos ang buwan ng Marso… fast forward! Buwan ng Hunyo ng magka-usap kami ni Nanay Puring at tinanong nya ako kung kelan daw ako muling magbabakasyon dahil sabik na daw sya sa akin… ang tugon ko ay kelan nyo ba ako gustong magbakasyon? Sa birthday ninyo o sa Disyembre para maraming okasyon at masaya… dahil ang talagang balak ko ay uuwi ako sa Disyembre dahil nga maraming araw ng kasiyahan… ang tugon sa akin ni nanay puring ay sa birthday na lang daw nya at ang tagal tagal pa daw ng Disyembre… kaya ang aking muling tugon sa kaniya… o di sige sa birthday nyo na lang kahit gusto ko ang Disyembre!

Katapusan ng July ng ako ay lumisan lulan ng Etihad Airways… heto ang aking kauna-unahang pagsakay sa Etihad at sadyang nagustuhan ko ang kanilang pearl class… dahil mayrong partisyon ang bawat upuan at magagawa mo ang gusto mong gawin ng di ka makakadistorbo sa iyong katabi… iniunat ko ang aking paa upang mahiga na… di ako makatulog dahil excited lagi kasi ako kapag magbabakasyon… subalit kinuha ko pa din ang rc at ni-search ko ang mga available na pelikula at mga awiting pwedeng pakinggan… di ko rin ipinagpatuloy dahil mas naisip ko na lang na mag-isip ng mga gagawing preparasyon para sa celebration ng 77th birthday ni Nanay Puring!

Paglabas ko ng NAIA isa si Nanay Puring sa mga sumundo sa akin… niyakap ko sya at hinalikan!
Kinabukasan ay sadyang di maayos ang panahon… laging ulan ng ulan kaya di namin alam kung itutuloy ang celebration! at exactly one year today ng kausapin ako ni Nanay Puring na huwag na daw syang ipaghanda ng marami dahil mas gusto na lang daw nya na ipaayos iyong bubong sa kwarto nya dahil kasi may kisami at kapag umulan ng malakas baka pumasok ang tubig sa loob masira ang kisame… pati na din daw iyong dingding sa may likurang bahagi ng aming bahay… kaya sabi ko sa kaniya… kaya nga ako nagbakasyon ay para magkaroon ng masayang pagsasalu-salo sa birthday nya na halos tatlong pares ng kasuotan ang iniuwi ko para sa okasyong yaon… kaya huwag syang mag-alala na maghahanda kami ng magarbo at ipagagawa ko din kung ano man ang gusto niyang ipagawa sa bahay… tuloy pa din ang ulan!

Subalit sadyang kay bait ng pagkakataon… bago mananghali ay biglang uminit ang panahon na sadyang sikat na sikat ang araw… kaya dali dali kaming umalis ng bahay para sa mga dapat na preparasyon… una kong pinuntahan ay ang mga balloons ang mga kagamitan… mesa, silya… tapos ay nagpunta kami ng goldilocks… subalit naikot na namin ang buong cavite… ayaw tumanggap ng order ng layered cake kasi less than 24 hours na lang… subalit sa halos kahuli-hulihang goldilocks na pinuntahan namin... sa may noveleta ay naipakisuyo po namin ang cake para sa kinabukasan… tinanong ko kung ano ang mga available design na pwede nilang i-accommodate ng less than 24 hours… kahit napaka simple okay na!

Sumunod naming pinuntahan ay ang SM, Bacoor para bilihin ang isang white tokong na pampalit nya sakaling mainitan sa unang damit na isusuot nya… kasi meron akong biniling golden blouse para sa kaniya ng minsan kami’y magawi sa Centrepoint Al-Khobar… habang naghahanap kami ay tawag ako ng tawag don sa magluluto ng lechon at pinamalengke ko na din ang aking ate para sa mga food na lulutuin nya… pagawa ng simpleng banner at siguruhin na mayrong ikakabit na lona bilang palandong sa lugar na pag-gaganapan... hay kapagod…!
Habang abala ang aking mga kapatid na babae sa pag-aayos ng mga lulutuin, pagluluto at pagbili ng kung ano ano mga bagay na gagamitin para sa pagkain… nilinis namin at isinaayos ang lugar na pagdara-usan ng salu-salo… paglilinis ng bahay ang iba… dumating na ang mga balloons, mesa, silya pati na din ang mga sisidlan ng pagkain, ang banner… ikinabit na din ang mga posibleng pampaayos at pampaganda ng lugar dahil sa sobrang ikli ng panahon… kahit anong maayos na pwedeng ilagay… okay na…!

Nakaligo na si nanay puring… nagpabihis ng di namin namamalayan… kaya pagpasok ko ng bahay ang tanong ko bakit nakabihis agad sila… ang sabi ko kay nanay puring, pupunta pa kayo ng parlor bakit nakabihis na sila at kumpletos alahas na?... maya maya… biglang bumuhos ang napakalakas na ulan at sobrang lakas ng hangin na tinangay lahat ng mga naiayos ng lugar, pati ang lona, ang mga mesa at sapin… basa lahat… nagdilim ang paligid at kumulog at kumidlat!
Kaya ang sabi ni nanay puring… huwag na lang pumunta ng parlor… siguro nag-aalangan na din kung tuloy pa ang salu-salo… sa isip nga namin, may darating pa bang bisita kung ganon ang lagay ng panahon… pero sabi ko, rain or shine… tuloy ang celebration!

Thank GOD! dahil matapos ang sobrang lakas ng hangin at ulan… biglang silip muli ng araw… uminit ng pagkatindi-tinding init… kaya balikwasan ang lahat… ibinalik ang mga dating ayos bago pa man magdatingan ang mga bisita… pinasamahan na sa parlor si nanay puring upang maging maganda sya pagdating ng kaniyang mga bisita… dumating na ang cake, lechon, ice cream… naluto na ang mga pagkain… naisayos na ang lahat… nagdatingan ang mga bisita… complete attendance ang lahat ng anak, manugang… apo at mga anak ng mga apo… kitang kita ko ang kagalakan ni nanay puring… marami syang natanggap na regalo at maraming picture taking din! ang may akda: seven

pag-uulayaw sa kalangitan!

2009-05-10T01:41:00.000-07:00

09 May 2009 / 10:30pm

Nais kong matulog ng maaga sa araw na ito dahil sa pagod ng nagdaang araw… para na rin paghahanda sa maagang pag gising dahil maraming dapat asikasuhin sa araw ng bukas sa kadahilanang bago ako umulis ng opisina sa araw na ito ay inabisuhan ako ng aking bosing na meron daw kaming audit bukas… imagine bukas ang audit sasabihan ka pauwi ka na… okay lang at least sa kaugaliang iyan ng mga katutubo kami kumikita dito sa ibayong dagat bilang OFW.

Bakit parang naiba ang tema… bumangon ako dahil gusto kong magsulat para batiin si nanay puring at ang aking mahal na tatay viring… habang sinusulat ko ito ay nagpapalitan kami ng sms ng aking sister na siyang laging kasama ni nanay puring sa bahay… siya daw ay nalulungkot, di makatulog dahil mothers day na nga… naaala-ala nya si nanay puring gaya ko! Ito kasi ang unang mothers day na di ko mababati ng personal si nanay puring… hindi ko maririnig ang magiliw nyang pasasalamat sa pag-ala ala ko sa kaniya… noong isang taon lamang… naisip kong personal na bigyan ng tribute si nanay puring… without knowing na iyon napala ang huling mothers day na babatiin ko sya sa telepono… magpapabili ng roses para sa kaniya at kung hindi cake ay ice cream ang kasama depende sa gusto nya matapos naming mag usap sa telepono… ang dami kong gustong sabihin… ang dami kong gustong isiwalat sa panulat patungkol sa pag-ibig ko at pag giliw sa aking pinakamamahal at dakilang nanay puring… subalit laging di ko malaman kung san magsisimula… isinusulat ko ito ay walang tigil sa pagtulo ang aking luha… dahil ano man ang gawin ko, di kona sya makikita at mayayakap pa… di ko na sya mapipisil, mahahalikan… di ko na mahahaplos ang kaniyang mga pisngi… di ko na sya makikiliti… higit sa lahat hindi ko na muli pang makikita ang tamis ng kaniyang mga ngiti… ang hirap pa ring alalahanin… mabigat pa rin sa damdamin kapag dumarating ang pagkakataong matitingala ako at lilibot ang paningin ko sa kabuuan ng aking silid… dahil naroroon at buhay na buhay ang mga larawan ni nanay puring… siguro darating din ang pagkakataong… maligaya kong tatanggapin na sadyang lumisan na ang aking nanay…!

Dapat masaya ako sa araw na ito… dahil magka date ang aking nanay at tatay doon sa dakong itinakda ng Poong Maykapal… dahil sa araw ng bukas (10 may) [di ko kasi maipo post ito today dahil nasira ang aking internet connection dito sa bahay… kaya kelangan kong dalahin sa opisina] ay araw ng mga dakilang babae sa buhay ng bawat isa… at sa susunod na araw (11 may) ay dakilang kaarawan naman ng aking namayapang tatay viring… malungkot ako at ang buong pamilya namin sa pagkakataong ito dahil habang ang buong mundo ay nagdiriwang ng may kagalakan sa araw ng mga ina… ngayon naman ang unang pagkakataong di naming kapiling sa okasyong ito si nanay puring… subalit maligaya naman ako dahil aking iisipin na mayroon date si nanay puring at tatay viring para ipagdiwang nilang muli matapos ang napakahabang panahon, labinglimang taon… ang mothers day at ang birthday ni tatay viring. Nay at Tay… ganon na rin ang aming mga panganay na kapatid na lalaki at babae… sila kuya nomer… at ate leila… enjoy nyo ang grand celebration nyo dyan… bagamat malungkot kami dito… alam naman naming kayo‎‎‎’y magkakasama sama dyan… don’t worry nay… okay na po kaming magkakapatid… siguro naman kitang kita nyo noong inihatid ka namin… nay at tay, kuya nomer at ate leila… mahal na mahal ko kayo, mahal na mahal namin kayo… at sakali man na ako’y paulit ulit na lumisan at bumalik sa daigdig na ito… kayo pa rin ang labis kong pipiliin na maging magulang at mga kapatid… i-enjoy nyo po ang inyong reunion diyan!

Paala-ala ko sa bawat isa… kahit na mayron na tayong kani-kaniyang mga asawa at pamilya… huwag nating kalilimutang alalahanin at bigyang halaga ang ating mga nanay… dahil sila ang mga taong di natin pwedeng mapalitan sa ating buhay… huwag natin silang ipagsawalang bahala… ibigay natin sa kanila ang pagkilalang nararapat lamang na ipagkaloob natin sa kanila… huwag na nating hintayin pang maging huli ang lahat bago tayo maka-isip na ipadama sa kanila ang ating pagmamahal at pagkalinga… unawain nating silang lubos higit sa pang-unawang ibinigay nya sa atin ng mga panahong di tayo kauna-unawa… ng mga panahong ang kahulugan sa atin ng kaligayahan ay ang magsaya at magdiwang kasama ng ating barkada… ang mga ngiti ay nasa ating labi sa bawat pagkakataong sinusuway natin ang kanyang kagustuhan… bigyan ng importansya ang iba kaysa sa kaniya… tapos na ang mga panahong yaon… marami pa tayong pwedeng magawa para bigyan sila kahit kaunti man lamang kaligayahan… ang maala-ala mo lamang sila at masabihan ng I love you ay sapat na sa kanila… happy mothers day po sa lahat ng mga ina ng tahanan!

2009-01-07T00:08:00.000-08:00

…sa aking paglalayag sa karimlan, nakita at nabasa ko heto na akmang akma sa aking damdamin para kay nanay puring! Isinulat ito ni bb. ruth ann mahaffey… kaya pahingi mo ng permiso… kung di nyo kilala si ruth (pareho lang po tayo)… kaiyak po!

"Farewell, Dear Mother"

Somewhere in my heart,
Beneath all of this pain,
Is a smile I still wear...
At the sound of your name.

The precious word is "MOTHER"
She was my world, you see,
But now my heart is breaking,
She's no longer here with me.

God chose her for His angel
To watch me from above,
To guide me and advise me
And know that I'm still loved.

The day she had to leave me,
Her life on earth was through,
But God had better plans for her
For this, I surely knew

When I think of her kind heart
And all those loving years,
Because we're only human,
They're bound to bring us tears.

She truly was my best friend,
Someone I could confide in,
She always had a tender touch,
A soft and gentle grin.

I want to thank you Mother
For teaching me so well,
Even though the time has come,
That I must bid you farewell.

I'll remember all you've taught me
To put God above all others...
For I had no better teacher,
Than you ..... My Dear Mother.

Even though you've left this earth
And had to take your flight,
I know that you are here with me,
Each morning, noon and night.

~Author!
Ruth Ann Mahaffey
©Copyright2001

nay... sa iyong paglisan...

2009-01-06T00:30:00.000-08:00

Tanging yaman… Hiram… at Paglisan… mga awiting aking personal na ni-request sa Parish Choir… upang awitin nila sa araw na kung saan ay ihahatid na namin sa huling hantungan ang katawang lupa ng aking pinakamamahal na Nanay Puring…!

Sa aking pag-iisa, paulit ulit kong iniaalay ang awiting ito sa kaniya…

Kung ang buhay ay isang umagang nakangiti
At ikaw ay ang lupang sinusuyo ng bituin

Di mo man silip ang langit
Di mo man silip ito'y nandirito pa rin
Kung ang lahat ay may katapusan
Itong paglalakbay ay makakarating din sa paroroonan
At sa `yong paglisan
Ang tanging pabaon ko Ay pag-ibig
Hmmm

Sa pagbuhos ng ulan
Sa haplos ng hangin
Alaala mo ay nakaukit sa pisngi ng langit
Di man umihip ang hangin ahhh
Di man umihip ika'y nandirito pa rin
Kung ang lahat ay may katapusan
Itong paglalakbay ay makakarating din sa paroroonan
At sa `yong paglisan Ang tanging pabaon ko
Ay pag-ibig
Ay pag-ibig
Ay pag-ibig

Ooh ooh ooh ooh

Nay… mas higit pa sa pag-ibig ang aking pabaon sa iyo… alam kong napakinggan mo ang mga salitang aking binitiwan bago ka namin inihatid… hindi ako nag-paalam sa iyo… dahil ayaw kong isipin at pilit kong sinasabi sa puso ko… magkikita-kita pa tayo… maaring hindi ko batid ang oras at araw na yaon… subalit patuloy akong aasa at pakamimithiin na sa pagdating ng araw na yaon… magbabalik muli sa ating lahat ang kaligayahan!

death... our destiny?!?

2008-11-01T00:11:00.000-07:00

Sa pagkakataong ito… nais kong mag-share patungkol sa kamatayan… dahil na rin siguro almost half of the world ay nagse-selebreyt ng all souls/saints day… why? dahil ayon sa aking pagkakatanda noong elementary grade pa lang ako sa aming religion subject na sa mga panahong ito raw bumababa ang mga kaluluwa mula sa purgatoryo ng mga namayapa na… at kaya tayo nagtitirik ng mga kandila sa mga pumanaw na ay bilang pagbibigay ilaw na tatanglaw sa kanilang daraanan habang naglalakbay patungo sa langit… kaya na rin may bulaklak tayong dinadala ay bumibisita nga sila sa kanilang mga puntod… ayon sa aming guro na sa aming payak na kaisipan… wala kaming powers na makapagtanong… in short sa isip ng bata kung ano ang ipinasok mo… iyon ang tatandaan nila… kaya ang lahat po ay paka-ingat sa mga kaalamang ating ipinapasok sa kaunawaan ng isang musmos o bata pa lamang! Ayon nga sa isang talata sa banal na aklat, ang guro… doble ang parusang tatanggapin sa bawat mali niyang itinuro.

…nang magkaroon ako ng pagkakataong basahin ang nilalaman ng bibliya at maunawaan at patuloy na inuunawa ang bawat salita, talata at kabanata nito… ay natutunan kong wala namang itinuturo o nabanggit man lamang patungkol sa purgatoryo… pati na ang kandila para tanglaw sa kanilang paglalakbay… kaya nasa atin na rin kung tayo ay susunod sa tradisyon na ating nakagisnan… tama man o mali. Dahil kung ako ang tatanungin, sa hirap ng buhay ngayon… sa mahal ng kandila at bulaklak sa mga panahong ito… maari na itong gamitin pambili ng mga pagkain ng mga naghihikahos… dahil talaga namang di na makikita o mararamdaman ng mga namayapa nating mga mahal sa buhay kung ano man ang gawin natin para sa kanila… kaya habang buhay pa ang mga mahal natin sa buhay…ipakita natin ang ating pagmamahal at concern sa kanila habang pwede pa nilang i-appreciate ang mga ginagawa natin… hindi kung wala na doon natin itotodo ang pagbili ng mamahaling lalagyan nila na matutunaw lamang sa loob ng libingan… ang nais ko lamang ipabatid ay… pwede nating alalahanin ang mga namayapa nating mga loved ones… sa pamamagitan ng pagtupad o pagsunod sa mga magagandang bagay na itinuro nila sa atin… ang sa akin lamang ay pagpapabatid at hindi ko naman sinasalansang ang mga nakagisnan natin.

…kapag napag-uusapan ang mga namayapa… ang unang una nating maririnig ay… wala na, sabay turo sa langit at nandon na raw ang namayapang mahal sa buhay o kakilala… na kay Lord na… isipin natin kahit sinong masamang tao kapag namatay ang sasabihin ng pamilya nya… napakabait nya… kasama na sya ni Lord sa langit… kung ating lubos na uunawain na kahit gaano kasama ng isang tao pag namatay pala nasa langit at kasama na ni Lord.

…para di tayo malihis ng kaunawaan ay pagdamutan ninyo ang munting kaalamang ito, ang isang tao/nilalang ay binubuo ng tatlong mahahalagang components… body, soul & spirit. Ang body… heto iyong kumakatawan sa ating laman (flesh) na sabi ng bibliya ay babalik sa alabok dahil don ito nagmula. Ang spirit… heto iyong nagbibigay sa atin ng buhay (breath of life) gaya ng mababasa natin during the creation sa aklat ng Genesis… ng hiningahan ng Diyos ang ipinorma nyang putik… nagkaroon ng buhay… ito ang bumabalik sa Diyos kapag tayo ay namatay na… iyong spirit at hindi ang tao mismo and ang last iyong soul… heto ang kumakatawan sa ating katauhan, pag uugali… kung sino tayo nong nabubuhay pa… kung masungit ka, iyakin ka, reklamador ka… iyong ating sariling pagkakakilanlan… iyan ang soul na hindi pa pwedeng pumunta sa langit dahil di pa tapos ang bahagi natin sa mundo… ito ang huhusgahan sa araw ng paghuhukom (judgment).

…ang sabi ng bibliya sa Ecclesiastes 7:2 …death is the destiny of every man at sa Hebrews 9:27 …it is appointed unto man to die once and judgment right after.

…in short kapag namatay na ang isang tao, there is no way na matulungan ng ating mga itinitirik na kandila ang kanilang mga kaluluwa… (isipin na lamang po natin… ang pag-gawa pala ng kasalanan ng isang buhay… pag namatay, pagsisindi lang ng kandila ang katapat… para namang unfair po kung magkagayon).

…salamat po at nawa‎’y mayron po kayong napulot na kaalaman.

shoukran jazilan!

2008-10-19T02:33:00.000-07:00

mga salitang nais kong iparating sa lahat ng aking mga frends and ka-addique!

sa pagiging mga tunay na kaibigan… kasama at kaagapay sa oras ng kagalakan at tampuhan, mga taong mula sa iba’t ibang rehiyon ng ‘Pinas… mayroong mga kani-kaniyang kakanyahan, kagalingan, kabaitan at kapintasan… subalit kapag nag-sama sama… higit pa ang isang tunay na magkakapamilya (pero higit na bagay ang magkakapuso… ano mang kulay buhay)… sadyang ako’y napaliligaya ninyo sa bawat oras na tayo ay magkakasama… sa opisina, umaatikabong chat… di bale ng walang ma-trabaho basta hindi lang maputol ang kwentuhan… pag labas ng work… kainang walang katapusan… kahit san man makarating at kahit madaling araw na maka-uwi ng bahay at may pasok pa kinabukasan (qanbar)… at kapag mga nananahimik na sa kani-kaniyang lungga… para lang di maputol ang kamustahan… chat sa sms naman ang pinagkaka-abalahan!… sa oras ng shopping kahit na umuwing wala ni isang kusing… basta’t magkakasama… hagalpakan, kasiyahan at kantyawan… walang katapusan…!

subali’t anu’t ano pa man… higit na ako’y napaligaya ninyo sa pamamagitan ng pagdalo ninyo noong nakaraang huwebes… tayo’y muling nagkasalu-salo… sadya’ng kay palad ko… dahil kayo ang nagpapatingkad ng aking kakenkoyan… daghang salamat po sa inyong lahat…

Ariel
(maraming salamat! po sa araw-araw ng padala mo ng dyaryo at sa pakiki-isa mo sa buong grupo)

Bienvenido
(agyamanak! poh sa iyong pagiging makulit subalit kwela at malimit kabatuhan ko ng mga joke)

Bong
(daghang thanks! po sa madalas na pagluluto mo ng bopis at kung anu-ano pah)

Edgardo
(shoukran! sa pagiging socialite mo dahil nahahawa kami kahit kami ay mga dukha at hampaslupa lamang… like na layk ko rin iyong frame na ikaw ang nagpasimula… subalit isiniwalat mo kay Chris na medyo hurt dahil di daw sya ni-invite ng gang [term na ginamit nya])

Irwin
(merci! sa pagiging tahimik mo madalas subalit bigla na lang magpapabunghalit sa grupo ng walang ka-abog abog)

James
(gracias! sa maraming cake at fud na pinaghihirapan mong lutuin maipakain lamang sa aming mga piranhang gutom lalo na tuwing ramadan… tenks din po don sa gift mo at sa wrapper na itinago ko at nag-iisip na ilagay sa frame).

Ricky
(shukriah! sa pagiging laging nandyan at sa pagmamaneho kahit wala kang pasok hehe hehehe hehehehe at sa tula nga ng isang mayaman… sa pagiging mabait)

Rodante
(danke! sa mga oras at panahon ginugol mo sa aming mga aliping saguiguilid na kung minsan at namamahay… sa kabaitan mo na kahit isa kang dugong bughaw… pilit mong ibinababa ang sarili mo sa pakikisalamuha sa amin!... lalo na don sa tula… na naaliw ako at namangha).

Rommel
(obrigado! na tinalo mo si Irwin sa pagiging tahimik kahit na sumasabog na ang bubungan ng kinatatayuan ng grupo sa sobrang ingay at gulo… buhangin pa lang yata ang tasnee magkakasama na tayo eheheh ehehehh)

Vayren
(toa chie! sa pagiging puno ng mga citrus gang hehe eheheh eheheheheh! joke)

Neil at Leonardo
(kamsahamnida! kahit nasa bakasyon pa kayo nong thursday…)

Orlee at Roy
(domo arigato! bagamat di namin kayo naka bonding nong huwebes…)

God Bless you all mga kabayan… kaibigan… ka-addique… ka-tasnee (todo na toh!)

Nawa’y patuloy pang umusbong ang higit pang pakikipag-kaibigan ng bawat isa… pagmamahal at pang-unawang higit pa sa mag-kakapatid… pag-kakaisa kahit sa gitna ng sigalot at di pagkaka-unawaan… patuloy kong hiling ang higit nating bukluran bilang mga nilalang na bagama’t iba-iba… nagkakasundo, nagkaka-unawaan at nag-dadamayan!

araw ng pagsilang!

2008-10-09T03:25:00.000-07:00

sa ating mga pinoy… ikalawa na siguro sa ating mga pipiliin ang pagdiriwang ng kaarawan kapag okasyon ang pinag-usapan... syempre una ang pasko at bagong taon!

sadyang kay bilis ng paglipas ng panahon… parang kelan lang kinakalong-kalong pa tayo ng ating mga magulang… tinuturuang maglakad… ipinaghahain ng pagkain… ipinipili ng mga damit na ating isusuot… hmmmmmmmmmmmmm tapos ngayon... halos tatlong dekada na ang parang bulang bigla na lamang naglaho… sadyang napakasayang alalahanin ang nakaraan… di maiwasang maikumpara ang ating simpleng buhay noon sa mas higit na komplikadong kasalukuyan… ako pala ay magdiriwang na ng aking ika-tatlumpu’t walong kaarawan sa susunod na biyernes (oktubre 17, 2008)…!

sa edad kong ito… hindi pa ako nakapagdiwang ng kaarawan ko na masasabi kong napaka grabe… sa kadahilanang payak lamang ang aming pamumuhay sapat na ang ako ay minsang ma-ipagluto ni nanay puring ng pansit o di kaya ay ispageti, minsan na rin akong nabilhan ng simpleng keyk at maibili ng kuya ko ng ays krim nong ako’y musmos pa lamang… bagong damit tuwing kaarawan, sapat na yaon!

kaya ang adhikain ko naman sa ngayon… ako ang malimit mag-sponsor ng mga magagarbong selebrasyon ng kaarawan ng halos lahat kong pamangkin… ayaw kong lumaki din sila na alalahaning ni hindi sila nakapagdiwang ng malaking salu-salo para sa kanilang kaarawan…! higit syempreng ispesyal kapag si nanay puring na ang may birthday!

kunwari tanungin ako ni rodante… kelan ang birthday mong pinaka hindi malilimutan?

heto po ang aking itutugon…! 17 October (syempre) taong 1986. bakit? heto kasi ang pinaka birthday kong nakatatak sa aking isipan… dumurog ng aking puso… dahil napatunayan kong marami akong kaibigang nagmamahal sa akin! hindi kasi ako pala-barkadang estudyante… subalit merong mga mangilan ngilan at piling klasmeyt na itinuturing kong mga kaibigan ko… 1986, senior na po ng aming high school… syempre istudyante bagamat may pera sapat lamang para sa snack at pamasahe kung may matira man (pang libre kay crush… pang bili ng kulay pink na sulatan ng lab letter o dili kaya greeting card) o madalas ilalaan mo na iyon para sa pamasahe kinabukasan!

17 October 1986… umaga tahimik lamang ako at di ipinapaalam na birthday ko. Pagkatapos kong kumain ng lunch… konting kwentu-kwentuhan ng klasmeyt… punta na sa aming room para sa pratical arts at elective (di sa pagmamayabang medyo campus figure po me ng mga panahong iyon… kaya during the class officer election, parati pong kasama ang aking name) at kilala ng halos lahat ng mga guro! ang hindi ko po alam... cancelled po ang aming klase the whole afternoon… at lingid din po sa aking kaalaman… nag-koleksyon ang buong klase para ibili ako ng cake & ice cream and sopdrinks… pagbukas ng aming room… iyong aming dalawang malalaking pisara don nakasulat ang kanilang birthday greetings sa akin… nagkaroon ng kaunting programa… nagsalita ang isa sa pinaka mataas na guro ng aming high school at ang sabi nya sa akin… akala mo hindi namin alam… love ka namin 'kala mo bah! touched po ako ng sobrang-sobra… kaya talagang di ko iyon makalilimutan!

isa po ang pangyayaring iyon… para pangatawan ko pong maging isang mabait na nilalang!

kaya sa pagkakataong ito… nais kong batiin ang aking sarili ng isang mapagpalang kaarawan! at nais kong patuloy na magpasalamat sa ating Panginoong Diyos sa patuloy nyang paggabay sa akin… patuloy na pag-bibigay ng liwanag sa aking daraaanan… sa aking pamilyang patuloy na nagmamahal… sa aking mga kapatiran… sa aking mga kaibigan… syempre… ispesyal, sa aking mga KAADIK!

i am me... ikalawang yugto!

2008-10-08T04:56:00.000-07:00

ako ay isang napaka simpleng tao madaling ma-amaze sa mga simpleng bagay… madaling mapa wow! isang nilalang na nagkakaroon ng higit na saya kapag nakatutulong sa aking mga mahal sa buhay… sa kaibigan… sa kapwa! madaling mapukaw ang damdamin at hinding hindi maka-hindi sa mga nangangailangan… di lamang sa peso or riyales… syempre mas medyo malalim pa don! iyong mga bagay na di kayang bilihin ng pera bah!

subalit ewan ko ba naman… ako din ang taong malimit mapagkamalang suplado at serious type baga… kahit na noong ako’y nag-aaral pa lamang… subalit sa sandaling makapalagayang loob, ako ang klase ng taong di mo mapipigilan ang kagalakan… hagalpak kung tumawa hindi ko ibig ang tawang pa-demure… tawa is tawa… regardless of the matter kapag tawanan hagalpak kahit magiba pa ang gusaling inyong kinaroroonan…! di ko rin feel ang mga taong mapagpanggap… lalo na yaong mga social climber… kung mahirap ka di mahirap ka at kung mayaman ka di mayaman… di issue sa akin yaon… ako aaminin kong mahirap lang ako (kahit madalas kaysa minsan na laging napagkakamalang mayaman hehehe) at di kasalanan kailanman ang maging mahirap atleast kahit papaano talagang nagbubunga ang katiyagaan at kasipagan at kung mahirap ka di ka dapat manatiling mahirap… at kung mayaman ka man di mo na kailangang sabihing mayaman ka… dahil walang lehitimong mayaman na umaming siya ay mayaman…! di mo na dapat ipangalandakan na ang kutis mo ay pangmayaman… kahit di ka magsalita… makikita at makikita ang ebidensya! (tanong ko lang din… ano ba ang kaibahan ng kutis mayaman at mahirap??? wala naman ah!) dami kayang mahihirap na kutis porselana!

hindi ko rin masyadong ibig yaong mga kausap na pilit ipinararamdam na mas may alam at mataas sya sa iyo… iyon bang mga nilalang na pilit humuhugot ng mga salitang pwede namang sabihin ng simple subali’t pilit nagpapakatunog dalubhasa… na kahit sa simpleng bagay na pinag-uusapan… may dala-dalang latigo para tumawag ng atensyon at pakinggan sya… sad to say na minsan ang latigong dala nya… madalas kaysa minsan marupok pala ang katapus tapusan… nasisira ang magandang usapan na nagiging parang bula sa kawalan na sa isang kisap mata… nawawala sa karimlan!

ibig ko ang isang kaibigang di mapag-kunwari iyong kung ano ka eh di iyon ka! at di ko rin gaanong layk iyong mga klase ng nilalang na sasabihin kaibigan subalit di mo baga maramdaman ang sinseridad sa oras ng inyong pag-uusap dahil ako rin ang klase ng taong napakadali mong mapaniwala (pero di naman uto-uto)… subalit matandain sa mga bagay na naikwento mo na sa akin… mahilig din ako mang- bluff pero sa nakatutuwang paraan.

ako din ang taong medyo mahilig sa food tripping… hindi na kinakailangan pang mamahalin ang lugar at pagkain paboritong paborito ko ang fried chicken, fried rice, kare-kare at spaghetti & spring rolls… kahit everyday okay lang… di ako masyadong kumakain ng fish lalo na yaong hito, tilapia, dalag at kung ano ano pang klase na di ko masyadong kilala… pero gustong-gusto ko ang galunggong, bangus at fried tuna fish!

hate ko ang makakita ng di maayos na lugar, ang ibig ko pong sabihin iyong maraming mga bagay-bagay na wala sa lugar lalo na sa receiving area ng bahay… nagkalat na dyaryo, mga kahong di nararapat nandoon, iyon bang halatang halata mong hindi nalilinisan ng mahabang panahon… kwartong kahit maganda at magara pero kung ano ano ang mga nakasabit at di naayos na sapin sa kama… bata pa lang kasi ako natuto na akong maglinis ng bahay… at di ako makatulog na marami akong mga nakikitang dapat ayusin… kaya kahit madaling araw na matulog basta matapos ko lang ang mga dapat tapusin…!

di ko rin masyadong gusto ang magkwentuhan at salitaang medyo mga bastos kung pakinggan naniniwala kasi akong ang bawat bagay ay dapat na pag-usapan sa tamang lugar, pagkakataon at mga taong kausap… umiiwas din akong makipag-usap sa mga taong kahit simpleng bagay lamang ang pinag-uusapan ay medyo uulan ng mga salitang mura na parang wala lang… kinikilabutan ako don!

medyo mababaw din ang timpi ko sa mga makukulit… madali tumaas ang presyon ng dugo ko lalo na don sa mga taong ayaw makinig… at mapilit!

ako din ang klase ng taong kapag meron kang naibigay sa akin… talagang ite-treasure ko yaon… mga bagay bagay na di mo aakalaing maitatabi ko ng mahabang panahon… kaya naman ang bahay ko ngayon ay punong punto ng kung ano anong mga token mula sa kumpanya, kaibigan, kabayan at sa mga bagong empleyado ng kumpanya heh ehehehehehehehheheh!

ang isa ko pa palang kapintasan… ewan ba kung kapintasang masasabi… ako ang klase ng taong nahihiyang humingi ng ano man… subalit sa oras na nagsalita ako kung ano man ang kelangan ko at ako’y napahindian… kahit walang kabagay bagay… nakatatak yaon sa puso ko na matagal bago mabura!

hay malapit na ang uwian… ginawa ko ito sa oras ng trabaho... kahapon at ngayon!

meron pa pong part three at sa bahay ko naman gagawin!

seven sins

2008-06-15T02:33:00.000-07:00

1. wealth without work.
2. pleasure without conscience.
3. knowledge without character.
4. commerce without morality.
5. science without humility.
6. worship without sacrifice.
7. politics without principle.
- mahatma gandhi

a great father of ten...

2008-06-13T21:40:00.000-07:00

ang ngalan nya ay virgilio aranuel macahilo sr. ipinangak noong 11 may 1926… isang amang hangad ay ang kapakanan ng kaniyang maybahay at sampung anak (isa na po ako doon)… sya ang aking dakilang ama! may dakilang disposisyon sa buhay hindi nagbubuhat ng kamay sa aming magkakapatid subalit kaming lahat ay lumaking mayrong takot ng paggalang sa kaniya (lalo na ang aking mga nakatatandang kapatid). hindi ko lubos na kilala ang iba pang pag-uugali ng aking ama sa kadahilanang maaga siyang binawi sa ‎amin ng Poong Maykapal, nilisan nya kami noong 8 may 1980 at ako‎’y siyam na taong gulang pa lamang ng mga panahong yaon at nais kong sariwain ang mga magagandang bagay na ipinadama niya sa akin ng personal na hindi ko napagbigyan ng pansin sa aking murang kaisipan… na ng ako‎’y nasa hustong gulang na ay aking hinahanap-hanap! gustong-gusto nyang natutulog kami pagkatapos ng pananghalian para daw madaling lumaki… na bilang isang bata ay ayaw ko at mas nais ko ang makipaglaro sa mga kapitbahay lalo na tuwing sabado at linggo, laro sa gitna ng init ng araw… habulan hanggang sa magkapawis-pawis… patintero… shatong… tapos maya-maya ay mauulinigan mo na lamang na tinatawag ang aking pangalan dahil nawala ako sa kaniyang tabi habang natutulog… sabay ggggggggggrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr na may kasamang padyak ng mabigat na paa at malalim na malalim na buntong hininga… di kami makahingi ng pera sa kaniya dahil ang pilit na ibibigay sa amin ay pagkain para daw hindi kung ano ano ang kinakain namin... gustong-gusto nya rin at love na love niyang sya ang aming personal na barbero, lalo na naming dalawang magkapatid… iyong bunso namin na sumunod sa akin, dalawang taon lamang ang aming pagitan… at gusto nyang hair do namin ay ang tuktok lang ang mayroong buhok with matching ahit na masakit iyong paligid ng aming ulo habang inaahit… laging paiyakan kapag gugupitan kaming magkapatid… dahil kahiya at dyahe sa mga klasmeyts at kalaro… pendong! Hehehe ehehehe heheheh kaya pag alam namin na medyo mahaba haba na ang buhok namin hihingi na lang kami kay nanay puring ng pampagupit sa bayan para gupit binata…! Sya ang tipo ng amang hindi bulagsak dahil di ko siya nakitang naglasing or nakipag inuman sa barkada… pero kita ko syang umiinom ng beer, isa or dalawa subalit hindi nagpapakalasing… sya’y naninigarilyo subalit hindi madalas… isa sa ayaw na ayaw kong iniuutos nya sa akin ay ang pagbili ng kaniyang sigarilyo dahil sadyang napakalayo ng tindahan at ayaw na ayaw ko ang naglalakad kahit hanggang sa ngayong nandito na ko sa gitnang silangan… ayaw ko pa ring maglakad ng malayo lalo na mayroon bitbit na plastic bag. tuwing araw ng sweldo… alam ko yaon kahit paslit pa lamang ako, dahil lagi syang may bitbit na kung ilang salop na bigas na nakalagay sa kulay brown na matigas na papel at kaunting prutas.

na miss ko ng husto ang aking ama ng ako ay malapit ng magtapos sa mababang paaralan… parang medyo nananaghili ako sa aking mga kaklase kapag kasama nila ang kanilang tatay, may sumbungan kapag merong nang-aaway sa eskwela at higit sa lahat merong kasamang maglalakad papunta sa liwasan upang mamasyal… siguro habambuhay ko nang magiging regret ang hindi ko man lamang naipadama sa tatay ko kung gaano ko sya kamahal at pinahahalagahan gaya ng gustong-gusto kong ipagkaloob kay nanay puring… siguro kung alam ko lamang na maaga syang mawawala sa aming piling… lagi na lang kaming magkatabing matutulog sa tanghali at mahilig syang yumakap sa akin habang natutulog para daw di ako makatakas… miss na miss ko po sya sa totoo lang… hindi man lamang ako nagkaroon ng pagkakataong maibili sya ng mga bagong damit at sapatos… relos at kung anong naisin nya. Kaya wala akong magawa kung hindi kapag ako ay nasa bakasyon at walang tao sa paligid… pilit kong tinitingnan na lamang ang kaniyang malaking larawan subalit alam kong kahit saan man sya naroroon batid kong maligayang maligaya sya dahil kahit lumaki kaming wala sya sa piling namin ay pilit akong hindi naging pasaway at mahal na mahal namin si nanay puring! kaya TAY san ka man po naroroon at kahit di mo na ako naririnig sa mga sumandaling ito… mahal na mahal kita at naming mga mag-kakapatid, ang tanging tanong ko lamang… kilala mo kaya kami kung sakaling dumating na ang panahong magkita-kita na tayo sa heaven! at kung sakaling oo… yayakapin kita ng mahigpit na mahigpit! - seven

a worthy instrument...

2008-05-23T01:18:00.000-07:00

worth sharing... heto po ang isa sa mga nabasa kong artikulo mula pagkabata na naging malaking bahagi kung ano man po ang kinalalagyan ng aking pananampalataya sa Dakilang Lumikha...

Lord, make me an instrument of Thy peace;
where there is hatred, let me sow love;
where there is injury, pardon;
where there is doubt, faith;
where there is despair, hope;
where there is darkness, light;
and where there is sadness, joy.

O Divine Master,

grant that I may not so much seek to be consoled as to console;
to be understood, as to understand;
to be loved, as to love;
for it is in giving that we receive,
it is in pardoning that we are pardoned,
and it is in dying that we are born to eternal life.

st. francis of assisi - 13th century

i am me!

2008-05-21T23:46:00.000-07:00

ako po ay si raoul valles aranuel cupino macahilo na ipininangak sa bayan ng rosario, lungsod ng kabite noong ika-labing pito ng oktubre taong isang libo siyam na raan at pitumpo habang nagpuputukan ang mga kwitis (ang kwento sa akin ni nanay puring / kaya ang sabi ng komadrona ay magiging maswerte daw ako!). ako ay namulat, lumaki, nakapag aral at nagtapos sa aming lungsod… hangad ay isang simpleng buhay at may payak na pangarap (makapag bigay ng kasiyahan at kaalwanan sa pamumuhay ng aking pamilya lalo na kay nanay puring), nagtapos ng pag-aaral noong 1991 (habang nag-aaral ay nasubukang magtrabaho sa zenco footsteps, philips at isang factory ng imported na damit – american top 40) pinalad na makapag trabaho sa gitnang silangan simula taong 1992 sa larangan ng administrasyon (hrd / personnel / employee relations / recruitment) sa lugar ng riyadh (thinet international), jeddah (bmc), yanbu (yanpet) at sa ngayon nga po ay nasa jubail industrial city (aaf / ar-razi / tasnee petrochemicals) na bumubuno na ng labing-limang taong kabuuan at halos ay kalahati na ng aking buhay (subalit maligaya at lubhang nagkaka-roon ng pagkakataong makatulong sa mga mahal ko sa buhay)… ang aking mga magulang ay sina virgilio at purificacion macahilo... sinundan ng aming bunso sa sampung magkakapatid... ang aking butihing kabiyak ay si veronica austria austriaco na nagmula sa lalawigan ng baguio at kasalukuyang naghihintay na biyayaan ng isang supling upang maipamana ang aking kabaitan… (heheh hehehe hehhehe, hayaan nyo na ko… blog ko ito, hehehe joke lang po)… marami pa pong karugtong (mababasa po ninyo once na ako po ay nagkaroon ng sapat na halaga upang magkaroon ng sariling linya www sa aking tinitirahan… at dahil ayaw ko pong mapabilang sa buwanang unang sampu sa pag-gamit ng www sa aming opisina… hehehe ehheheeh heheehhehe hehehhehe

time for everything...

2008-05-17T02:12:00.000-07:00

*to every thing there is a season, and a time to every purpose under the heaven * A time to be born, and a time to die; a time to plant, and a time to pluck up that which is planted * A time to kill, and a time to heal; a time to bre ak do wn, and a time to build up * A time to weep, and a time to laugh; a time to mourn, and a time to dance * A time to cast away stones, and a time to gather stones together; a time to embrace, and a time to refrain from embracing * A time to get, and a time to lose; a time to keep, and a time to cast away * A time to rend, and a time to sew; a time to keep silence, and a time to speak * A time to love, and a time to hate; a time of war, and a time of peace * - ecclesiastes 3:1-8

test

2008-05-12T05:05:00.000-07:00

test lang po!